گلهای رنگارنگ ۵۲۹

      
دکلمه: روشنك        
 

 

 

 

 
 

به نالۀ صبحدمم بلبل خوش الحان گفت     

به گوش جان دلم این نكته دوش پنهان گفت

كه از جفای گل آن می كشم كه نتوان گفت

غمی است عشق كه نتوان شنید و نتوان گفت

 
      مشتاق اصفهانی (غزل)
     
     
ترانه: مهستی     
   

ای فلك بی آشیان تنهای تنها مانده ام دیگر چه خواهی    

خسته و بی هم زبان در سیل غم ها مانده ام دیگر چه خواهی

 
       
  زندگی زندان شده غم در دلم مهمان شده                    دل دگر در سینه ام از بار غم ویران شده  
       
   

در سكوت شب تنها پناه من باشد دل دیوانه

ایمن اسیر دل این دل به دام من در گوشه میخانه ای

 
       
 

از دل من جدا غم نشد یك زمان                          

ای فلك آتش به جانم بر دل نامهربانم                       

چشم گریان مرا هر شب تماشا می كنی                   

عمری بلای من بندی به پای من هستی شده                

هر شبی تا سحر با دلم هم زبان

زیر و رو گردی الهی از دلم دیگر چه خواهی

هركجا پنهان شوم بازم تو پیدام می كنی

هرچه می خواهی بكن با دل دیوانه ام ای فلك

 
       
   

گر نمی دانی بدان ساكن میخانه ام ای فلك

ای فلك بی آشیان تنهای تنها مانده ام دیگر چه خواهی

 
      (هما میرافشار)
     
دکلمه: روشنك     
       
 

جگر خراش از آن شد صفیر مرغ اسیر

كسی كه سر زد از او راز عشق فرقی نیست  

كه هرچه گفت ز محرومی گلستان گفت

گر آشكار نگفت این حدیث پنهان گفت

 
      مشتاق اصفهانی (غزل)
       
آواز: محمودی خوانساری    
 

دل ز شوق گریه ای مستانه می سوزد مرا      

آتش دوزخ نسوزاند دل بی درد را 

عاقلان را مرگ مجنون بی تفاوت بود لیك

خار خشكم شاخ بی برگم نمی دانم ولی 

عاقلان دستی كه این دیوانه می سوزد مرا*

ساقی مجلس به یك پیمانه می سوزد مرا

قصه گو با نقل آن افسانه می سوزد مرا

خویش می سوزد مرا بیگانه می سوزد مرا*

 
      پژمان بختیاری (غزل)
       
دکلمه: روشنك    
 

نگذاشت كه بر روی تو افتد نظر ما                       

احوال دل سوخته دل سوخته داند               

دیدی كه چه ها كرد به ما چشم تر ما

از شمع بپرسید ز سوز جگر ما

 
      مجمر زواره ای (غزل)
       
ترانه: مهستی     
   

ای فلك بی آشیان تنهای تنها مانده ام دیگر چه خواهی

خسته و بی هم زبان در سیل غم ها مانده ام دیگر چه خواهی

 
       
  زندگی زندان شده غم در دلم مهمان شده                    دل دگر در سینه ام از بار غم ویران شده  
       
   

در سكوت شب تنها پناه من باشد دل دیوانه

ایمن اسیر دل این دل به دام من در گوشه میخانه ای

 
       
 

از دل من جدا غم نشد یك زمان                        

ای فلك آتش به جانم بر دل نامهربانم                       

چشم گریان مرا هر شب تماشا می كنی                   

عمری بلای من بندی به پای من هستی شده                

هر شبی تا سحر با دلم هم زبان

زیر و رو گردی الهی از دلم دیگر چه خواهی

هركجا پنهان شوم بازم تو پیدام می كنی

هرچه می خواهی بكن با دل دیوانه ام ای فلك

 
       
   

گر نمی دانی بدان ساكن میخانه ام ای فلك

ای فلك بی آشیان تنهای تنها مانده ام دیگر چه خواهی

 
      (هما میرافشار)
       
       
  * در اصل دیوان پژمان بختیاری، قافیه غزل به صورت «می سوزاند» امده است که صحیحترست.  
       
       
       
       
       
       
       
       
       
       
       
       
       

Back to programme page